Strona o wszystkim, wiele ciekawych tekstów.

Opis przyrody jest przeniknięty  subiektywizmem, podporządkowany lirycznej formie wiersza. O realnym krajobrazie z kolejnych wierszy cyklu dowiadujemy się tyle tylko, ile w danym momencie może widzieć podróżny. Podkreślają tę sytuację słowa, akcentujące aktualność miejsca i czasu: już ten, ta, tam, tu gry platformowe. Stąd z kolei konkretność opisu i wielość szczegółów.
Świeżości spojrzenia towarzyszy zachwyt nad samodzielnie odkrywanym pięknem. Pielgrzym Sonetów pragnie naturę poznać, pojąć. Okiem wyobraźni uzupełnia to, co widzi niedokładnie, wspomaga widok realny metaforami, tu na przykład nie słońce się pojawia, lecz “lampa światów”.

Sonety krymskie jest to cykl 18 wierszy, napisanych pod bezpośrednim wrażeniem wycieczki z Odessy na Krym. Opis egzotycznego krajobrazu został w nich podporządkowany spontanicznym wrażeniom człowieka, który patrzy na świat zachwyconym okiem gry multiplayer. Morze spokojne lub rozszalałe, oglądane przez żeglującego na statku pielgrzyma; góry i przepaście, postrzegane z różnych stron i o różnych porach dnia i nocy; polski grób, przy którym przystają podróżni i “mogiły haremu”.
Podmiot liryczny sonetów spogląda na naturę z zadziwieniem i niecierpliwą ciekawością.

Widać to świetnie na przykład w relacji poety Antoniego Malczewskiego z jego wyprawy na szczyt Mont Blanc śmieszne gry. Wyruszył na nią nie przygotowany do takiego wyczynu, kierowany pragnieniem zmierzenia się z potęgą natury. Patrzył na Alpy okiem romantyka, starał się przeniknąć tajemnicę wciąż zmieniającego się piękna.
Antoni Malczewski zrealizował romantyczne marzenia o wspinaniu się na szczyty gór. Ale to Mickiewicz o Sonetach krymskich (1826) najświetniej w polskiej poezji romantycznej wyraził postawę człowieka wobec potężnej i groźnej przyrody.

Takie nastroje promieniują z obrazów pejzażowych genialnego malarza niemieckiego Kaspara Dawida Friedricha: małe postacie ludzkie na szczycie góry czy nad brzegiem morza, delikatna wspaniałość świateł i blasków natury, wtopiony w przyrodę człowiek w obliczu nieskończoności.
W wieku XVIII interesowano się żywo dalekimi krajami, odbywało liczne podróże naukowe, poszerzano wiedzę i wyciągano w tych wypraw praktyczne korzyści gry za darmo. Pisarze rzeczowo opisywali to, co widzieli. Wiele relacji dotyczyło morza i gór (w 1787 roku odnotowano pierwsze wejście na Mont Blanc). Ludzie następnie, romantycznej epoki dopełniali realne obrazy okiem wyobraźni.

Fascynowało ich wyobraźnię to, co nie daje się ujarzmić: na przykład przyroda zdecydowanie od człowieka potężniejsza, groźna. Burze morskie, z którymi walczą o życie załogi okrętów, gry sportowe góry ogromne w porównaniu z kruchością człowieka, niszczycielska moc ognia. W romantycznym malarstwie wiele było obrazów ukazujących tonące na morzu statki, lawiny śniegu lub kamieni (grozę żywiołów najświetniej ukazywał angielski malarz William Turner).
Nieogarniony wzrokiem ogrom natury rozbudzały także inne uczucia: można było sobie wyobrazić, że stojąc na szczycie gór, samotnie przemierzając przestrzenie stepów, patrząc na tajemnicze piękno zachodu słońca lub odległych gwiazd jest się bliżej Boga, odczuwa się pełniej wielkość wszechświata i swoje w nim uczestnictwo.